Μαγειρική

23/10/2011

Όταν μπαίνει κάτι καλό στη ζωή σου'




  Περπατάς στο δρόμο.. και τσουπ πέφτεις καταλάθως πάνω του.. εντελώς τυχαία.. ''Ουπς συγγνώμη'' του λες..'' Όχι εγώ συγγνώμη'' σου λέει απλά και χαμογελάει.. και εκεί τα βλέπεις όλα.. Σκέφτεσαι από μέσα σου ''τόση ομορφιά είναι αμαρτία''.. Λογικά το ίδιο σκέφτεται και εκείνος για σένα.. Αφού η συζήτηση αυτή συνεχίζεται απροσδόκητα. Εκπλήσσεσαι ιδιαίτερα γιατί εκτός από ερωτεύσιμος, είναι διακριτικός.. Όχι δεν είναι πέφτουλας, δεν του τρέχουν τα σάλια και σε κοιτάει στα μάτια..  Δεν πέφτει το βλέμμα του στα κάλη σου, κάτι σαν να τον τραβάει μόνο η άβρα σου, το χαμογελό σου. Αρχίζεις να παίζεις με τα μαλλιά σου ή είσαι μάλλον λίγο νευρική.. Σου αρέσει και μάλιστα πολύ.. Οι δρόμοι σας χωρίζουν. Είπαμε έχουμε και δουλειές αλλά χωρίς να το καταλάβεις, του έχεις δώσει το κινητό σου και όχι το ''facebook'' σου, παρακαλώ. Πας να ανησυχήσεις που έκανες τέτοιο ατόπημα, αλλά σεν βαριέσαι λες, ΑΦΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ. Περνάει πρώτη μέρα, δεν σε παίρνει. Είπαμε, δεν είναι λιγούρης. Τη δεύτερη όμως σε παίρνει. Βγαίνετε, τα λέτε , γελάτε. Έχει κάτι, δεν ξέρεις τι, αλλά σου αρέσει. Βγαίνετε ξανά και ξανά. Και σου αρέσει κι άλλο. Σου εκδηλώνει το ενδιαφέρον του για σένα και παράλληλα είναι άνετος. Σου δίνει το χρόνο σου χωρίς να σε πιέζει καθόλου. Αναρωτιέσαι πως γίνεται αυτό. Δεν είχες μάθει έτσι εσύ. Βέβαια κρατάς πάντα μικρό καλάθι. Έχουν δει πολλά τα ματάκια σου. Είσαι διστακτική, όλοι καλοί είναι στην αρχή λες και του ψήνεις το ψάρι στα χείλη. Εκείνος όμως εκεί επιμένει και με έναν όμορφο τρόπο κάνει αισθητή την παρουσία του. Όσο τον γνωρίζεις βλέπεις πράγματα που σου αρέσουν, κάτι σαν να ανεβαίνει όλο και πιο πολύ σκαλοπατάκια. Γυρνάς σπίτι σου έχοντας αυτό το χαζό γελάκι. Σκέφτεσαι μια κουφή ατάκα που σου είπε και γελάς μόνη σου. Αφού αρχίζεις και τραγουδάς αυτό το χαζό τραγουδάκι που λέει :''πάνω που'χα πει πως θα μείνω για πάρτη μου και άλλον δεν θα βάλω ξανά στο κρεβάτι μου, που να φανταστώ ότι θα'ρθεις αγάπη μου, που να φανταστώ'', που ούτε καν θυμόσουν πως υπήρχε. Από μέσα σου βέβαια όλα αυτά τα στιχάκια, μην μας πάρουν και χαμπάρι. Σου φέρεται όμορφα, κάτι απλές όμορφες κινήσεις που σε κάνουν να αναρωτιέσαι: '' Που κρυβόταν τόσο καιρό τέτοιος gentleman'' και αυτό το τραγουδάκι με τους καταπληκτικούς στίχους: ''Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα, πριν να γνωρίσω εσένα, τριλαλόμ τριλαλόμ'', το νιώθεις στο πετσί σου. Βέβαια δεν μιλάς πολύ γι'αυτό στους άλλους. Φοβάσαι μην το ματιάσεις. Καιρό είχες να αισθανθείς τόσο όμορφη και ποθητή, νιώθοντας μια ηρεμία με όμορφες τρικυμίες ενδιάμεσα. Φοβάσαι ότι και αυτό, όπως όλα τα ωραία κάποια στιγμή τελειώνουν. Δεν το σκέφτεσαι όμως, νιώθεις τόσο όμορφα για να το σκέφτεσαι...

No comments:

Post a Comment

λεμονοσχόλιο