Περπατώ στην αποβάθρα..πάνω κάτω, περιμένοντας από λεπτό σε λεπτό να μπω στο μετρό. Καθώς μπαίνω στο μετρό ακούω μουσική, κουνώντας ρυθμικά τα πόδια μου. Δεν ξέρω γιατί αλλά στη διαδρομή που και που χαμογελάω.. σκέφτομαι όμορφες αναμνήσεις ή πλάθω δικές μου ωραιότερες ιστορίες... Το μόνο που με χαλάει λίγο είναι το υπόλοιπο σκηνικό.. Κοιτάς τριγύρω σου και βλέπεις πρόσωπα νευριασμένα που αν καταλάθως τα ακουμπήσεις θα βγάλουν κραυγές.. πρόσωπα θλιμμένα, πολύ απαισιόδοξα σαν να τους έχει συμβεί κάτι τρομερό... όλα σκυφτά και βουβά να κοιτάνε το πάτωμα σαν να μην μπορούν να χαρούν πια... Σκέφτομαι τι κρίμα που είναι να έχεις χάσει το χαμόγελό σου.. Βγαίνω από το μετρό και συνεχίζω τη διαδρομή μου.....
